Psychodietetyka

To był okropny dzień, czułam mocny niepokój i lęk, a przy tym nieunikniona chęć sięgnięcia po słodkie, znów po niespełna 3 miesiacach , nie poradziłam sobie, chandra mnie dopadła , zjadłam 200 g białej czekolady, jednak to nic, czułam wyrzuty jednak nie na tyle by nie siegnąć po jeszcze, dalej kolejna czekolada, a potem trzecia, następnie obiad zupa, 3 duże naleśniki…Powiedziałam sobie dosyć …jednak po niespełna godzinie otworzyłam przeklęta szufladę, zjadłam kolejny wafelek, paluszki, pistacje…Często myśle ze już tak dalej nie wytrzymam że to co się dzieje wokół mnie jest silniejsze niż sama zdołam udźwignąć. Wcześniej czułam się lepiej, bez powtarzających się epizodów, Az do tego podłego dnia, w którym wszystko się powtórzyło. Czasami boje się wyjsc do ludzi, gdziekolwiek, mam wrażenie że wzsytsko po mnie widać, to co robie i jak postepuje, wstydzę się tego .To tak jak taka studnia bez dna. Odnosze wrazenie że wszytsko się sypie a ja się w tym zapadam. Moje proszenei o pomoc ma się ku niczemu. Zbyt długo to trwa żeby módz powiedziec ‘’weź się dziewczyno w garść’’-a własnie to często slysze od rodziców. To jest jak nałóg, tak jak alkoholik broni się przed wypiciem jednego kieliszka tak ja przed zjedzeniem słodkiego, jednak kiedy odrobina wpadnie do ust, nie ma zmiłowania nad jej ilością. Osoba, która nei doświadcza tego, lub podobnej sytuacji nie zrozumie osoby, której problem dotyczy. Przykro mi ze nie żyje i funkcjonuje tak jak moje rówieśniczki, ciesząc się każda chwila zycia, spędzając miło czas, spotykając się z innymi, bawiąc i śmiejąc, nie przejmując się spozywana ilościąjedzenia, przede wszystkim na każdym kroku nie myśląc o tym , lub nie rezygnując z oferowanej zabawy tylko dlatego,że pojawia się obawa że trzeba będzie zjeść tort lub inne słodkości. Wiem że to bez sensu bo i tak nadchodzi w dzien, w którym zjadam kilkakrotnie więcej, a najbardziej paraliżują mnie pytania typu:’’ ooo odchudzasz się’’? to tak jakby ktos strzelil mi w twarz bo nikt nei wie tak naprawde z jakim problemem się borykam.Zazdroszcze moim znajomym podejścia do życia, w moim przypadku to jest walka, walka z własnymi myslami. Czuję jak moja głowa aż paruje od myslenia o tych epizodach i o wszystkim na raz. Kiedy tylko mysle o tym łzy cisną się do oczu, a ja czuje się tak żle ze mam ochote nikomu nie pokazywac się , wstydze się tego tak mocno, boli mnie także straszne dogadywanie mi moich bliskich i znajomych. Boje się jutra, na uczelni egzaminy, cały czas stres nerwy, albo się uda albo nie, zdam albo nie, dam rade albo nie…itd… Za każdym razem zaczynam od nowa, i zadaje sobei pyatnie czy to ma sens , bo i tak wiem ze jestem sama z tym wszystkim , wedlug niektórych osób to tylko moje chore myślenie, wbijanie sobie do głowy głupich myśli, dla nich tylko chore , dla mnie wazne i istotne, bo to przez nie nie mogę się pozbierac. Zle mi z tym, i wiem ze sama sobie nei poradze , a sposób mojego zachowania nie jest normalny. Chciałaby zacząc zyc normalnie, bez wyrzutów, bez okropnych mysli i srachu. Cały czas mam wrazenie ze to co mnie spotyka mam wypisane na czole ze ludzie widza co się ze mna dzieje, a słowa niektórych moich bliskich sprowadzaja się do tego ze naprawde czuje się jak obłąkana.Zauwazam jednak u siebie dziwne zachowania, często płacze wszystko mnie drazni, jestem obojętna, boje się wszystkiego, wszystko sprowadzam do jednego i opieram się na tym. Godzina po 15 znów czuje głód, no skoro już tyle zjadłam no to jeszcze w siebie wepcham , przeciez zmieszcze….to już bez sensu , wszystko się psuje z każdym kolejnym kawałkiem słodkiego czuje gorsza nienawiśc do siebie, nei mogę a siebie patrzec, jak mogę tak robic?Wszystko przez to jedzenei które zapanowalo nade mna po całości. Gdyby nei to czułabym się o wiele lepiej , miałabym wiecej energii, i siły a tak tylko moje Zycie to dni od napadu do napadu…w przerwie miedzy zamykam się , odizolowuje się myśle ze to minie ze przeczekam skutki tego co mnie spotkalo, i ze będzie dobrze ale niestety natrafiaja się kolejne, i tak cały czas…Najgorsze jest to że wszystko co robie jest owładnięte i zależne od tego co wkładm bądź włożę do żołądka. Zazwyczaj przy takim napadzie nie dowierzam ze robię coś czego po chwili będę tak strasznie żałować, ale to silniejsze ode mnie, Pytanie po co to robię? Przeciez to nie normalne…ale to jest jak opętanie Jeszcze kiedyś byłam normalna, zadowolona dziewczyna, cieszyło mnie wiele rzeczy teraz to już po prostu nic szczególnego, życie z dnia na dzien bez niczego co mogłoby wyróżnić moją codziennośc. Jestem tak dotknieta tym problemem że wszystko co robie jest nie tak wazne jak mysli które nieustannie siedza mi w głowie i kieruja mna. Nie czuje się potrzebna, obżarstwo a właściwie jego napady przeszkadzają mi w nauce, w kontaktach z bliskimi, we wszystkim po prostu wszystkim już bez żadnego wyjątku. Cos mi się należy od zycia, bardzo bym chcaial normalnei zyc tak jak inni, wiem ze na swiecie ludzie maja rózne problemy są wojny, ludzie choruja na nieuleczalne choroby, mój problem zdaje się być tu błahostka, jednakze, tak doskonale potrafi omamic organizm a przede wszystkim psychike człowieka ze nie można temu samemu zaradzic, człowiek staje się słaby, i samotny z tym co go dreczy. Gdybym mogła cofnać czas może mysłałabym innymi kategoriami. Niekoniecznei sugerowałabym się wyglądem, i tym ze ktos jest taki a ktos taki…Czuje się tak fatalnei ze nei jestem w stanie do konca tego opisac, chcaialbym wiele ale chyba nei wszystko potrafie, najchętniej skończyłabym z tym wszystkim. Często zastanawiam się dlaczego prze moje chore ambicje sprawa potoczyla się tak a nie inaczej, co miało na to wpływ. Choć co do wpływu chyba jestem pewna , cały czas od co najmniej 7 lat było mieszanie mi w głowie bliskiej mi osoby , która wszystko robiła żeby umilic mi Zycie, tłumacząc się ze chce dobrze, ubliżając mi, malo tego rozpowiadajc innym nieprzyjemnie rzeczy które przy każdym moim spotkaniu z nimi były wyglaszane lub w delikatny sposób podkreślane. Przez to wszystko mam straszne problemy ze snem , często bywa ze budze się kilka razy w nocy, nei mogę zasnąć a wstaje bardzo bardzio wczesnei był okres ze po godzinie 5 nad ranem nie mogłam już spac i zaczynałam dzien.Cały czas drecza mnie te okropne mysli , smutek nie odstepuje mnie na krok.

Mam 61 lat i od kilku lat łatwo ulegam płaczu oglądając film, wspominając rodziców, którzy nie żyją, Bardzo. łatwo się wzruszam. Proszę o informację jak się uodpornić. Pracuję na stanowisku kierowniczym w Urzędzie.